Borke

 
  • Vergroot letter grootte
  • Standaard letter grootte
  • Verklein letter grootte
Home Vermaak Hondloos The Beth

The Beth

E-mail Print PDF


Do you want to go to the beth with me?


Hakan vraagt het met een vriendelijke lach. Hij ziet aan mijn verbaasde gezicht dat ik hem niet goed begrijp.

 


Eh, beth? bath? I am sorry, my english not so good.
I mean Turkish beth. We can go tomorrow morning. I come with you. We go together, but we must be early morning.

Nog niet helemaal overtuigd van de geaardheid van mijn klant, neem ik even een afwachtende houding aan. Net nu mijn Turkse begeleider even naar een andere klant is, krijg ik dit!

Ah, Turkish bath, you mean. I don't know, is it nice?

Natuurlijk is het nice. Maar gelukkig dringt hij niet verder aan en laten we het onderwerp wat rusten. Ik wil graag even met mijn begeleider overleggen.

Eten in de tuin'sAvonds gaan we met zijn drieen uit eten. Op het laatste moment zegt Hakan: I want to pick up my friend. Nu word ik natuurlijk heel nieuwsgierig. Gelukkig is het een girl-friend. Nog een leuke ook. Het vooruitzicht van het Turkse bad wordt ineens een stuk minder eng.

De volgende avond eten we weer met zijn drieën buiten in een grote tuin. Ik besluit dat ik morgen vroeg met Hakan naar het Turkse bad ga. Voor de zekerheid vraag ik of ik nog iets moet meenemen naar het bad. Ik heb altijd een zwembroek in mijn bagage. Maar nee hoor, ik heb niets nodig.

Als ik later met mijn Turkse collega Riza naar het hotel ga, vraag ik hem of hij ook mee gaat. Hij moet er nog over na denken, misschien wel.

De volgende ochtend staat Riza echter al om kwart over zes in de lobby te wachten, hij wil duidelijk wel mee. Een paar minuten later staat Hakan voor de deur. We stappen in de auto en rijden naar een soort centrum waar het barst van de badhuizen. We wandelen een paar straatjes door en gaan bij een van de grotere badhuizen naar binnen. Ik ben benieuwd.

Eerst moeten de schoenen uit en verruild voor blauwe plastic slippers. We doen onze waardevolle spullen samen in een houten kistje dat bij de kassa achterblijft. Ik krijg een polsbandje met een sleutel, eigenlijk net zo als in het zwembad.

Ik volg mijn badgenoten verder naar binnen. We lopen een gangetje door en komen in een ruimte waar allemaal Turkse mannen in kleurige badhanddoeken lopen. We draaien een trap op naar boven en komen in een ruimte met allemaal bedden. De bedden staan per twee in ruimten die van elkaar gescheiden zijn door halfhoge separatiewanden. Mijn bed is naast dat van mijn Turkse collega Riza. Hakan heeft een plaats in het verlengde van mijn bed. De bedden zijn gescheiden door een looppad met daarin een tafeltje en bij het hoofdeinde twee lockerkastjes. Op de bedden liggen lendendoeken klaar. Het is een dunne doek, beige met een rood-zwarte ruit. We kleden ons uit tot aan de onderbroek. Dan wordt de lendendoek omgedaan en wordt de onderbroek er onderuit getoverd, net zoals klassiek op het Nederlandse strand. Alleen wordt er nu geen zwembroek meer aangedaan. We sluiten de kleding in de lockers en vervolgen onze weg naar het bad. Terug de trap af komen we via wat andere ruimten uiteindelijk bij het bad. Het is een vrij hoge, gewelfde kamer met een bad van ongeveer 5 bij 15 meter, omringd door steunpilaren. Qua constructie lijkt het een beetje op een kerk, ook door de gebogen plafonds.
Aansluitend aan het bad is een brede vloer die overloopt in een stenen bank, die doorloopt langs bijna alle muren. Bij deze zitbanken zijn waskommen met warm en koud waterkranen, waarin een soort plastic borden drijven, die je gebruikt om jezelf af te spoelen.
De meeste mensen houden zich op bij deze banken en een enkeling begeeft zich in bad.
We beginnen met onze voeten te reiningen in een voetenbak, alvorens de vloer te betreden. Dan gaan we op de stenen bank zitten bij een spoelbak en storten ons flink af met behulp van de borden.
Afspoelen met een bordFoto's heb ik hier natuurlijk niet van. Maar toevallig kwamen we bij een historisch restaurant zo een zelfde soort waskom tegen. Ik kon het niet laten om daar even met een bord bij te poseren. Stelt u zich de rest zelf even voor: ik, gekleed in alleen een lendendoek en met natte haartjes.

Na een tijdje van gewenning aan de omgeving zegt Hakan dat hij nu het bad in gaat. Ik volg hem naar de rand van het bad. Ik ben nog een beetje onwennig met de lendendoek, die nu helemaal nat geworden vervelend aan mijn lijf plakt. Ik probeer op de rand te gaan zitten zonder al te veel "openheid van zaken" te geven. Hakan vertelt dat het water in het bad afkomstig is van een heetwaterbron die hier uit de grond komt. Het water in het bad is wel liefst 44 graden. Dat is wel heel erg heet. Zo heet dat als je thuis met je grote teen in bad voelt, je er beslist eerst koud water bij gaat doen. Dat is hier echter geen optie. Langzaam laten we onze voeten en onderbenen in het water zakken. Ik bedenk dat thuis in bad mijn voeten ook het gevoeligst zijn voor heet water en dat de rest dus wel zal meevallen. Gelukkig is dat ook zo. Ik laat me verder het hete water in zakken en probeer wat ontspannen te drijven. Dan voel ik dat mijn lendendoek zijn spanning rond mijn middel veliest en langzaam begint weg te glijden. Oei, even snel ingrijpen en de doek opnieuw inrollen. Dat loopt weer goed af. Ik laat het zwemmen maar even voor wat het is. Je hoeft ook geen verdere inspanning te leveren om het hier vreselijk warm te krijgen!
Aan de kop van het bad komt een tien cm dikke straal heet water van twee meter hoogte het bad in plenzen. Hakan gebaart dat we daar ook nog even onder moeten.
Lekker, maar een half minuutje is voldoende. Gelukkig staat er een Turk achter me in de rij waar ik graag plaats voor maak. Ik begin me zo langzamerhand toch wel aardig doorbloed te voelen. We trekken ons terug in een aangrenzende afkoelingsruimte. Riza was daar al eerder aangeland. Het is een plek om ook wat te keuvelen met andere badgenoten. Je moet dan natuurlijk wel Turks kunnen spreken. Tot mijn verbazing stelt Hakan me voor aan een kennis die een restaurant in Canada heeft gehad. Hij spreekt goed engels en vertelt dat zijn dochter aan de universiteit engels doceert. Als ik vertaalproblemen heb, kan ik een beroep op haar doen. Leuk! Ik bedank hem vriendelijk voor het gebaar.
We wagen ons een tweede keer in de badruimte. Aan de ene kant zijn nog een paar douches en aan de andere kant is een groot, rond stenen plateau op zithoogte, waar heet water overheen wordt geleid. Ik ga naast Riza op het plateau zitten. Hij zegt dat het lekker is om achterover te gaan liggen. Even wennen aan de temperatuur, maar het is wel lekker. Ik probeer te ontspannen en sluit mijn ogen. Het lijkt wel of de knoopjes in mijn rugspieren langzaam wegsmelten. Heerlijk. Nog even water gooien bij de waskommen en dan weer naar het bad.
Ik ga weer samen met Hakan op de rand van het bad zitten pootje baden. Hakan verteld dat hij graag naar het bad gaat, maar liever niet alleen, omdat het toch ook een sociale functie heeft. Hij staart in het bad en zegt dat het water nu nog helder is en dat je duidelijk de bodem kunt zien, omdat het nog vroeg in de ochtend is. Als je om twaalf uur komt kun je de bodem niet meer zien.
Oud Turkse pijp

 

Ik begin me af te vragen wat dat water dan zo troebel zou kunnen maken en bedenk dan, dat het gelukkig nog vroeg is. De tweede keer het hete water in is net zoals de tweede keer de sauna in. Het zweet staat binnen de kortste keren weer op je voorhoofd, je krijgt het veel sneller warm.
Het is langzamerhand tijd om ons terug te trekken. We moeten immers ook nog werken vandaag. Nog even onder de dikke waterstraal en dan naar de afkoelruimte. In deze ruimte staat een halfrond, halfhoog muurtje met daarachter een grote kast met heel veel turkoise-blauwe handdoeken. Hakan gaat in de ronding van het muurtje staan en krijgt daar badhanddoeken omgeslagen. Ik was bijna met hem meegelopen achter het muurtje, maar dat was niet de bedoeling. Het is een grappig ritueel. Dan ben ik aan de beurt. Als ik achter het muurtje sta komt een bediende voor mij staan met een badhanddoek. Hij spreidt zijn armen en brengt de badhanddoek voor mijn lenden. Tegelijkertijd wendt hij discreet zijn hoofd opzij en omhoog. Het heeft iets van een trots gebaar. Ik laat mijn lendendoek vallen en de man slaat de badhanddoek in een razendsnelle beweging om mijn middel. Een tweede badhanddoek volgt al even snel om mijn bovenlijf en daarna wordt nog een handdoek om mijn hoofd gedraaid. Hakan en ik zien er uit als blauwe mummies. De dikke badhanddoeken isoleren voortreffelijk, terwijl ik het nog steeds heel erg warm heb. Pffffff.
We lopen terug naar onze bedden. Er komt een andere bediende met nieuwe badhanddoeken, dit keer in de kleur oranje. Ik zit op de rand van mijn bed terwijl hij met zijn handen even over mijn rug wrijft, voor dat hij de badhanddoek vervangt. Ook de handdoek rond mijn hoofd wordt ververst. Ik ben nu een blauw-oranje mummie geworden, jammer dat daar geen foto van is.
Oud Turkse kamerinrichtingRiza ligt op het bed naast mij al te rusten. Hij was al eerder terug gegaan en vraagt of ik wat wil drinken. Hij raadt mij aan een combi te nemen van ayran en prikwater. Ayran houdt het midden tussen karnemelk en drinkyoghurt en door het in prikwater te gieten schuimt het bijna net als bier. Met die gedachte laat ik mij achterovervallen en probeer te ontspannen. Dat lukt pas echt nadat ik de badhanddoeken wat heb opengetrokken en de handdoek van mijn hoofd heb gedaan.
Ik hoor wat andere mannen snurken in de aangrenzende ruimte en denk dat als ik in slaap val, mijn collega me ooit wel weer wakker zal maken.
Na verloop van tijd zijn we wat bijgekomen en kleden we ons aan.
Riza vindt het tijd voor ontbijt en loopt een steegje in. We gaan zitten bij een restaurantje met een terrasje op de stoep. Of ik soep wil. Wat voor soep? Riza legt uit dat de soep wordt gemaakt met de ingewanden van een schaap. Wat meer kan ik nog wensen op de vroege morgen? Met wat hete peper erbij ben je helemaal klaar voor de dag.
Het is even na negenen en de zon schijnt in mijn gezicht. Ik voel me licht rozig. Riza had al gewaarschuwd dat ik 'smiddags slaperig zou worden. Hmmmm, een uurtje op mijn rug in het koele gras lijkt me wel wat.
We sluiten natuurlijk af met thee en rijden dan naar de universiteit. Er is nog genoeg te doen en de matige beheersing van de Engelse taal van mijn cursisten maakt het er niet sneller op. Voor ik het weet is het alweer avond. Door alle drukte ben ik helemaal vergeten dat ik slaperig had moeten worden.



Fontein met duiven 

Laatst aangepast ( vrijdag, 15 augustus 2008 21:34 )  
2007-07-13SofiWolken.JPG

Specials

StabijReuenParade

Op 10 oktober 2009 organiseerde de NVSW (Nederlandse Vereniging voor Stabij- en Wetterhounen) weer een fokkersdag, waarvoor de pups geboren in 2008, die op dat moment ca. 1 jaar of iets ouder zijn, waren uitgenodigd samen met hun ouders.
Lees meer...