Borke

 
  • Vergroot letter grootte
  • Standaard letter grootte
  • Verklein letter grootte
Home Vermaak Filasofi Loslopen bij Staatsbosbeheer

Loslopen bij Staatsbosbeheer

E-mail Print PDF

Loslopen bij Staatsbosbeheer en vastgelopen loslopers.

We lopenDenkende Sofi los in het Drents Friese Wold in een stuk van Staatsbosbeheer. De baasjes denken dat het misschien wel de laatste keer is, omdat Staatsbosbeheer de regels zo wil aanpassen dat honden alleen nog aangelijnd het bos in mogen.
Op het eind van het bospad zie ik plotsklaps een auto aankomen, niet aangelijnd.

De bosmosjeauto stopt vlak voor ons en er stapt een man uit die een hele grote schaar pakt. Dat ziet er gevaarlijk uit. Man met grote schaar wegblaffen?

Nee, hoeft niet, Leo knoopt een praatje aan. Hij heeft aan zijn shirt gezien dat de man als vrijwilliger werkt voor de boswachterij van Staatsbosbeheer.

"Zo, lekker aan de snoei?" De man knikt instemmend.
"Ik heb gehoord dat ze het bos willen afsluiten voor loslopende honden? Is dat omdat ze achter het wild aan zitten?"

"Ach meneer, er zitten hier wat reeën, maar dat loopt allemaal niet zo een vaart. We zijn er wel nog druk over aan het vergaderen hoor. Maar weet u wat de echte reden is? De honden lopen weg, verdwalen en kunnen dan hun baas niet meer terugvinden, die vervolgens naar de boswachter gaat -- met zijn auto.
'Boswachter, mag ik het bos in met mijn auto? mijn hond is zoek en ik kan hem niet meer vinden!'
Daarna hebben we allemaal auto's in het bos rijden en dat willen we natuurlijk niet! Dat is dus de achterliggende reden. Dan laten ze ook nog allerlei kledingstukken achter in de hoop dat de hond die dan gaat vinden."

Rennen in het bosNou daar werden de baasjes even stil van. Ze zagen al doembeelden van een bos bezaaid met achtergelaten schoenen en andere kledingstukken, met een hele horde crossende auto's, luidruchtig aangevoerd door een vertwijfeld baasje en geholpen door in allerijl opgetrommelde familieleden en kennissen.

Zelfs ik werd er even stil van.
Wat een maffe honden heb je toch! Kan zijn baas niet meer vinden, nou ja!
Dat zal mij toch niet gebeuren, mijn baasjes kun je op ki-lo-meters afstand ruiken!
Nou ja, in ieder geval de snoepjes die ze bij zich hebben.
Bovendien, wat heb je er nou aan als je een kledingstuk van je baasje vindt zonder baasje? Kijk daar ligt een trui van de baas -- en daar nog een sok -- en nog een sok! Hemel, wat is er aan de hand met het baasje? Ontploft? Baasje weg! Wat zou daar mee gebeurd zijn? In een boom veranderd door een boze bosgeest? Of aangereden door het zoekende baasje van een andere hond? Al ik hier blijf staan, wacht mij dan eenzelfde lot? Moet ik dan ook mijn vachtje achterlaten? Brrrrrr....  daar word ik als hond nou pas echt ongerust van.


Op het pad blijven hoorWat ik nou wel weer grappig vind, de boswachter zit er blijkbaar niet eens mee als ik een beetje het bos in ga, als ik maar weer netjes terugkom. Zal ik dan toch nog heel even een klein stukje....??

Ach nee, gewoon snuffelen, rennen en spelen met Borke bij het pad is eigenlijk ook best leuk.

 

Oh ja, nog een tip voor die verdwaalde honden: Als je je baasje niet meer kunt vinden, blijf dan niet in het bos zoeken. Het bos is helemaal niet zo groot en als je één kant op blijft lopen kom je er van zelf weer uit. Daarna gewoon heel zielig bij een huis voor de deur gaan zitten en je id-penning laten zien. Komt alles weer goed. In uiterste nood klim je in een boom en ga je luid miauwen. Succes verzekerd!


  --  Sofi
Laatst aangepast ( zondag, 20 september 2009 21:21 )  
P1130304.JPG

Specials

"Here!"

Je roept je hond en er gebeurt niets. Ken je dat gevoel? Dat kan anders!

Maar daar moet je wel wat voor doen. Wij zijn gestart met trainen op onvoorwaardelijk hier-komen volgens een systematische opbouw met een trainingsplan.

Lees meer...